Algo persoal

            Eran as nove e media da tarde do primeiro venres de xullo do 2001 cando un grupo de mozos dun vinte e poucos anos tomaban ao asalto unha das extintas casetas de madeira das duas que, ata non hai moito, resistían no paseo marítimo aos invasores de pedra e cemento. Pode que os que agora teñades vinte e poucos case non vos lembredes do paseo marítimo de hai doce anos. Daquela, toda a zona dos pedregais carecía da estirada petulancia actual. Eran arbores, leiras, herbas e viñas o que rodeaba a aqueles chavales que, sen tomar aínda un grolo de nada, xa estaban a cantar, a bailar e a bater na mesa coma se fosen as duas da maña, tal era a posesión que o primeiro día das festas producía nos seus corpos. Daba igual que o tempo non acompañase. Se o vento ou a choiva non axudaban, forrábase a caseta cun plastico ou aguantabase estoicamente a base de auga de lume. Lembro esa momento con total claridade, pois foi desas noites en que ser novo e ter amigos é abondo. Lembrarei sempre con agarimo eterno como Manuel bailaba enriba dunha mesa aínda baleira mentres os demais dábamos palmas entre gargalladas. Aínda podo sentir como a guitarra rompeu a noite co seu primeiro acorde perseguida por unha coral, máis entregada que afinada, antes de que o whysky barato rompese a gorxas e os estómagos. Lembro como estabamos bébedos de ledicia e arelas de festas de Boiro. Despois o extase, a catarse. Eso si, sempre dentro dun respecto total polo entorno, que considerabamos noso sinxelamente porque o era. “Os da guitarra” eramos coñecidos nas filas da policia por non crear problemas máis aló dos auditivos.

Para nós as festas eran un ritual.  Son algo persoal. Tan persoal que o ano que decidiron suspender os fogos do último día instauramos a tradición de recaudar un pequeno bote entre todos e co que xuntabamos facíamos a nosa propia sesión de pirotécnia cutre, e sabíanos coma os fogos do apóstolo pois éramos os técnicos e os beneficiarios ó mesmo tempo.

Por todo isto e por moito máis no que non é preciso entrar, vádesme a permitir que fale en plural, sabendo de antemán que maiormente este artigo de opinión será ignorado convintemente. Vou a falar por bastantes cidadáns deste pobo, de distintas ideoloxias, sen rodeos e con vehemencia.

Nunca comprenderemos o escaso  e peculiar espíritu festivo desta vila.  Case todos os nosos veciños teñen unhas festas envexables e ben repartidas, nós, pola contra, temos seis días xuntos e case imposibles de desfrutar a excepción do sobresaturado sábado. Sempre nos pareceu case unha ofensa que o xoves despois das festas non sexa festivo local. Persoalmente paréceme incomprensible e arbitrario, por moi tradicional que sexa, que santa Lucía siga sendo festivo, cando para unha grandísima parte do pobo carece de sentido algún. Hai tradicións das que se pode prescindir, non é preciso que dea exemplos, e coido que os católicos xa teñen celebracións abondo.

Outra cousa que está clara é que ten que haber festas para todos. Se non me engano (e se o fago non vai a ser por moito) somos as festas que máis cartos gasta en orquestras en comparación con outras actividades. A dous por día, como mínimo, e sen sesión vermú. Despois algunhas delas teñen que  estár ata as catro da mañá tocando para unha praza fantasma, habitada so por un par de corpos sen alma e tres vampiros. Falo con coñecemento de causa, pois eu tamén intentei estar un ano na comisión, desistindo ante a imposibilidade real, mais aló da figuración, de cambiar nada. Non creemos que sexa abondo con iso de dar unha limosniña con dous días de Mostra das Culturas, o único orixinal e propiamente noso que temos, cada vez máis ninguneada co presuposto, cando, co que vale unha orquestra das medianas podíase facer algo realmente interesante e que repercutise beneficiosamente na hosteleria. Dende Macaco ou Banda Bassotti, éxitos de público (chorradas políticas tipo Esperanza Aguirre aparte) non písou esta vila ningún grupo de xeito. Pero por un ano que non se trouxeron orquestras de primeiro nivel houbo que traer ó ano seguinte á Paris e a Panorama (como molan tio!!)

 De verdade, é bastante triste para os que nos gusta a musica en directo máis aló de “tengo el alma en pedasos”, “os peitos da cabritiña” ou “el gallo sube”. Respeto ós grandes músicos que hai nalgunhas orquestras, pero incluso algúns deles sufren cando tocan (os que tocan en directo) tanta horterada e atrocidade xunta.

Iso si, algo bo se fixo estes últimos anos: o día das peñas. Aínda que é o luns e non sexa algo típicamente noso, polo menos dalle un aire distinto ás festas facendo participar á xente nalgo máis que beber. Punto para a xente do Bocacho por insistir!

Creo que compre, dado o nivel económico actual, adaptarse e empregar a imaxinación un pouco máis para que as nosas festas non rematen sendo algo tan rancio que so se poda atraer á xente a nosa vila tirando de talonario. Non sei se Amancio Ortega quererá ser presidente da comisión...

Un pedacito

En ocasiones me resulta frívolo todo esto del blog. Cuando la realidad te muestra que todo esto no es mas que una forma de vida ligera y disipada uno se desmoraliza terriblemente y no tiene arrestos para escribir. Los jefes de banca, los políticos de mierda, los que les lamen el culo, los especuladores... todavía me resultan mas detestables porque su manera de actuar en la vida demuestra que no tiene ni la mas mínima idea de lo que pintan, ni de lo que quieren. Solo dinero y mas dinero para buscar en el lo que son incapaces de encontar dentro de si mismos. No daria ni un soplo de mi aire por sus vidas.

En fin, os dejo un pedacito de lo último que estoy escribiendo para mejorar el sabor de boca. Me tiene encantado esta historia. Pronto volveré con mas ánimos.

Unos pasos antes de llegar a la mesa ya la recibían una avanzadilla de elogios en falsetes y do mayor. Los cumplidos a su vestido, pamela y peinado se derramaban sobre ella empalagosos. Con un falso rubor, Paquita saludó una por una a sus amigas con sonoros besos que no llegaban a tocar las mejillas para evitar una imprimación de carmín nada deseable. Mientras tanto, el maitre aguardaba pacientemente para llevarse la chaqueta y el objeto volante no identificado color salmón. En ocasiones solía fantasear unos instantes mientras los clientes se saludaban, no sabía si víctima de sus experimentos con el ácido en el pasado o de una excesiva ingesta de novelas de aventuras. Ahora mismo tenía delante cuatro brujas dispuestas a comenzar un satánico akelarre y él era el valiente caballero resuelto a cercenarles la cabeza con un poderoso mandoble de su espada. Se encontraba descabezando a la tercera arpía cuando se percató de que Paquita le tendía sus prendas mirándolo con extrañeza y cierto desdén. Pidió disculpas y dió media vuelta hacia el vestíbulo con aire marcial. El buen hombre llevaba unas semanas sopesando la posibilidad de visitar a un psicólogo.

Apenas la señora Rivas había tomado asiento junto a sus compañeras cuando dos jovenes camareros se acercaron con unas bandejas de sofisticados y suculentos aperitivos. Tras ellos el caballero lisérgico de la tabla redonda les depositó en sus manos las cartas con las viandas a elegir.