Habitualmente cando se conta unha historia, trata
sobre persoas especiais ou, cando menos, de xente do común que vive situacións
excepcionais. Esta historia podería ser distinta a todas as demais nese sentido,
pero afortunadamente non o é, porque o noso protagonista principal, aínda que
na maioría dos aspectos é coma calquer
home desta galaxia ou de calquer outra, ten unha pequena característica, que, sendo
inapreciable para o resto dos terrícolas e dos seres doutros mundos que camiñan
entre nós, para él constitue un problema co que tivo que aprender a vivir.
Descoñezo se nalgún momento da súa vida, a
ciencia médica terá unha explicación, máis aló das conxeturas, para o seu curioso
caso. Persoalmente, dubido moito que acaden unha teoría que non sexa a de
relacionar a carga estática previa á
tormenta máis brutal que se
recorda nos arredores do hospital no que naceu Ulises Roxo, con algún tipo de
alteración nerviosa. Dician as donas do lugar que esa tarde de sábado se
perderon moreas de cartos en permanentes que, en cuestión de poucos minutos,
apuntaban cara o ceo como atraídas por un imán invisible arruinador de peinados
horrendos.
Foi o pai do neno o que, co paso do tempo, chegou
a esa conclusión nunha das súas noites imsonnes. Trinta e tantos anos atras non
estaba de moda entre os pais o costume de desmaiarse ao pé das camillas das
mulleres en plena erupción de fertilidade. Dáquela a moda era chupar
cigarrillos ata que o neno nacera, así que o señor Roxo pudo comprobar nas súas
propias carnes e pelos, dende a porta exterior do hospital, o magnífico poder
da épica tormenta. Unha vez relatada esta historia ao equipo médico que levaba
o caso de Ulises, estes viron por fin unha posible relación causa-efecto e
comezaron a traballar no tema con outra perspectiva, mais con poucas esperanzas
de atopar resposta en vista das múltiples análises realizadas con resultados
perfectamente normais ao longo dos anos.
Nos dous ou tres primeiros anos da súa vida
Ulises, aparentemente, non mostrou síntoma algún que dese pistas de que o rapaz
non era como os outros nenos. Certamente, os seus propios pais non foron quen
de percatarse de nada, dado que a tan nova idade os prantos e cambios de humor
non é que sexan cousa de darlle demasiada importancia. So cando comezou a súa
estadía no xardín de infancia as primeiras pistas comezaron a aflorar.
Unha tarde, despois de recoller a Ulises na escola
e chegar ao fogar, Berta, nun ritual que se repetía ceremoniosamente dende
meses atrás, doulle ao seu fillo a merenda favorita do rapaz: bocadillo de
nocilla e un ou dous plátanos non moi maduros. Ulises era un consumidor de
plátanos abraiante, sobre todo despois de ver unha, duas e vintesete veces a
película de animación “O libro da selva”. O entusiasmo que o filme desatou na
rapaz fixo del un devorador de plátanos excelente. Tal era o placer que sentía
que incluso tarareaba as cancións do filme mentras bailoteaba torpemente pola
cociña masticando e mostrando ao mundo enteiro o contido da súa boca.
Non é de
estrañar que Berta se alarmase cando viu a Ulises chorando namentres
masticaba o seu froito favorito.
-
¿Qué
che pasou meu amor?
-
Nada
mamá –dixo Ulises entre saloucos.
-
¿ E
porqué choras?
-
Poiz
non zei –contestou enchendo a boca co último bocado de plátano.
