El milenarismo va a llegar

martes, 1 de octubre de 2013

El terror

El terror es algo subjetivo y libre. Todas las cosas de este mundo y de cualquier otro son susceptibles de provocarlo. La risa y el llanto pueden causar terror. Las fiestas y los payasos, el dolor y la oscuridad, el campo abierto y los espacios pequeños. No solo las historias de fantasmas y de horribles crímenes gozan del privilegio de erizarnos el cabello. El auténtico, el mas indescriptible de los temores, habita dentro de nosotros: el temor a no ser, a desaparecer. Ese temor que te asalta a hurtadillas entre las sábanas y se desliza entre tus pensamientos. Ese temor que te lleva a la macabra idea de imaginarte tu propio funeral, tu velatorio, tus seres queridos desconsolados… la muerte es el auténtico terror, nuestro Némesis invencible.  Se puede alardear de no temerla, pero, en el fondo de tus pensamientos, aunque seas el más creyente entre los creyentes y apenas albergues dudas, solo una cosa sabes con certeza: la muerte siempre estará ahí, aguardando su momento. Es por eso que cuando alguien me habla de fantasmas yo siempre digo: ¡Ojalá pudiera verlos yo! Al menos, cuando recupere el aliento, sabré que quizá la muerte no venza siempre.

miércoles, 28 de agosto de 2013

Unha historia nova

Habitualmente cando se conta unha historia, trata sobre persoas especiais ou, cando menos, de xente do común que vive situacións excepcionais. Esta historia podería ser distinta a todas as demais nese sentido, pero afortunadamente non o é, porque o noso protagonista principal, aínda que na maioría dos aspectos é coma  calquer home desta galaxia ou de calquer outra, ten unha pequena característica, que, sendo inapreciable para o resto dos terrícolas e dos seres doutros mundos que camiñan entre nós, para él constitue un problema co que tivo que aprender a vivir.
Descoñezo se nalgún momento da súa vida, a ciencia médica terá unha explicación, máis aló das conxeturas, para o seu curioso caso. Persoalmente, dubido moito que acaden unha teoría que non sexa a de relacionar a carga estática previa á  tormenta máis brutal  que se recorda nos arredores do hospital no que naceu Ulises Roxo, con algún tipo de alteración nerviosa. Dician as donas do lugar que esa tarde de sábado se perderon moreas de cartos en permanentes que, en cuestión de poucos minutos, apuntaban cara o ceo como atraídas por un imán invisible arruinador de peinados horrendos.
Foi o pai do neno o que, co paso do tempo, chegou a esa conclusión nunha das súas noites imsonnes. Trinta e tantos anos atras non estaba de moda entre os pais o costume de desmaiarse ao pé das camillas das mulleres en plena erupción de fertilidade. Dáquela a moda era chupar cigarrillos ata que o neno nacera, así que o señor Roxo pudo comprobar nas súas propias carnes e pelos, dende a porta exterior do hospital, o magnífico poder da épica tormenta. Unha vez relatada esta historia ao equipo médico que levaba o caso de Ulises, estes viron por fin unha posible relación causa-efecto e comezaron a traballar no tema con outra perspectiva, mais con poucas esperanzas de atopar resposta en vista das múltiples análises realizadas con resultados perfectamente normais ao longo dos anos.
Nos dous ou tres primeiros anos da súa vida Ulises, aparentemente, non mostrou síntoma algún que dese pistas de que o rapaz non era como os outros nenos. Certamente, os seus propios pais non foron quen de percatarse de nada, dado que a tan nova idade os prantos e cambios de humor non é que sexan cousa de darlle demasiada importancia. So cando comezou a súa estadía no xardín de infancia as primeiras pistas comezaron a aflorar.
Unha tarde, despois de recoller a Ulises na escola e chegar ao fogar, Berta, nun ritual que se repetía ceremoniosamente dende meses atrás, doulle ao seu fillo a merenda favorita do rapaz: bocadillo de nocilla e un ou dous plátanos non moi maduros. Ulises era un consumidor de plátanos abraiante, sobre todo despois de ver unha, duas e vintesete veces a película de animación “O libro da selva”. O entusiasmo que o filme desatou na rapaz fixo del un devorador de plátanos excelente. Tal era o placer que sentía que incluso tarareaba as cancións do filme mentras bailoteaba torpemente pola cociña masticando e mostrando ao mundo enteiro o contido da súa boca.
Non é de  estrañar que Berta se alarmase cando viu a Ulises chorando namentres masticaba o seu froito favorito.

-         ¿Qué che pasou meu amor?
-         Nada mamá –dixo Ulises entre saloucos.
-         ¿ E porqué choras?
-         Poiz non zei –contestou enchendo a boca co último bocado de plátano.



miércoles, 24 de abril de 2013

El político no tiene quien le escriba ( ni quien le quiera, ni nada)




El político se mosquea porque no se le quiere. Lo increpan por la calle. A él! Que come los yogures caducados y se ducha en agua fría para ahorrar y darnos ejemplo, lo juzgamos sin mostrar un ápice de misericordia. Con las veces que han dado la cara por nosotros ante… eh… ante Eta, eso. Él, que ha corrido delante de los grises en las manifestaciones antifranquistas jugándose la vida, no como ahora que los antidisturbios pegan con porras de corchopán y disparan moras de gominola. Cuentan que con todos los políticos que corrieron delante de los grises se podía tapar el sol, lo que pasa es que la violencia no era la solución, la solución era votar en las urnas por eso no pararon hasta que llego la democracia. Cansaron tanto a Franco con su lucha que se murió de puro de agotamiento.

-          Ah!! ¿Pero que dice usted? ¡Demagogo! ¡Filoetarra!

Él, que si ha negociado con los mercados ha sido en beneficio del país y no propio. Que si se ha visto obligado a recortar ha empezado por lo más inútil, la educación y la sanidad. ¿Para que formarse un criterio, si el criterio que vale es el suyo? ¿Para que vivir muchos años cuando ya eres improductivo? Lo que importa es la sostenibilidad del estado. Y la de la fe. El político se preocupa tanto por nuestra salud espiritual que ahí si que no se pueden hacer recortes. Al contrario.

-          La vida es sagrada, perroflauta, nadie tiene derecho a interrumpirla.

Efectivamente, la vida es sagrada. Los que se tiran ahora por las ventanas es por que han vivido por encima de sus posibilidades y ahora tienen que pagar la cuenta. Si se tiran es porque algo harían mal. ¿Qué culpa van a tener los bancos? Las leyes son las que son. No se pueden cambiar así como así, salvo que lo exijan los mercados o sean satánicas

-          Que fácil es culpar de todo a los políticos.

 Cierto. Esa gente noble y honorable, de gran humildad y sabido buen gusto. Por ayudar a sus conciudadanos eran capaces de construir un aeropuerto para poder pasear, las zonas verdes están para recalificar  Si alguna vez han tenido que mentir remotamente ha sido por necesidad y no por gusto. Los pequeños hilillos, las armas de destrucción masiva, los brotes verdes… Las circunstancias difíciles exigen medidas audaces, el pueblo ha de ser consecuente con la situación. Lo demás es demagogia castrista. (Demagogia, que gran palabra. Un político que no use la palabra demagogia trescientas siete veces al día no llega ni a concejal de pueblo pequeño)

-          No tergiverse ¡Nosotros también sufrimos la crisis, caballerete!

No lo dudo. Supongo que tal y como están las cosas los sobresueldos llegan con menos fluidez que antaño. Menos mal que las buenas empresas de la piel de toro siempre tienen un puesto vacante para gente tan preparada y conocedora de la idiosincrasia propia de este país. Ofertas desinteresadas, que no tienen nada que ver con pago de favores, para que puedan ganarse la vida dignamente después de perder dinero dedicándose a la política.

-          Ah! Falacias, bueno, le dejo, que tengo que  votar unas cosas en el congreso y todavía no se a que botón le tengo que dar hoy.



Cualquier diferencia con la realidad es pura coincidencia.


jueves, 28 de marzo de 2013

O novo superheroe galego de acción


Escúchame Amparo! Yo le pido a Dios y a los elementos mágicos del cosmos que te den mucha fortuna y salud para ti y para los tuyos. Así lo pido y que así se cumpla! Bendiciones, buenas noches
Hai que foderse! “Los elementos mágicos del cosmos” Habías de estar ti fronte a  ese decorado místico-circense se tiveses algún tipo de poder máxico. Francamente, hai xente que está nas últimas. Que alguén se poda deixar uns cartos que lle faran boa falta, en chamar a un tipo que se ve claramente que esta cun pé no manícomio e outro en Ganímedes ou que é un langrán sen escrúpulos, non significa so que estea abatido. Significa que está desesperado e que escasea dun entendemento normal, polo tanto non é absurdo pensar que pode ser o principal culpable do seu propio desespero. É triste pero é así. Non teño moi claro se compadecerme da ignorancia dos demais porque esa ignorancia, esa “boa fe”, é unha das causas do estado desta civilización. Non sei en que momento nos instalamos maioritariamente nesta incapacidade para pensar máis aló de encher o bandullo e posuir cousas, promovida e fomentada en maior ou menor medida polos distintos gobernos que nos mesmos eleximos.  E isto o di un tipo que agora mesmo está as tres da madrugada tirado no sofá da súa casa, atiborrándose conscientemente de glutamato monosódico e bebidas gasificantes, ollando como un tarado despluma a outros tarados formando parte deste xeito do mesmo lamentable esperpento, sendo colaborador e participante do ridículo ao que chegamos nestes últimos lustros.
Mais non vos levedes a engano, xente do mundo, tede confianza. Eu non vou a deixar que unhas cartas de tarot tiradas por un friki decidan por min. Este que vos fala a traves da escritura xa ten decidido o seu propio destino, ou cando menos, o futuro dos seus actos. Pero, sen adiantar acontecementos,  creo que antes de nada o máis axeitado é que vos expoña brevemente algo sobre min.

Nacín hai pouco menos de corenta anos rodeado de cadáveres, concretamente sobre uns cartóns no chan da carnicería dos meus pais. Mamá púxose de parto súbito unha noite de lúa chea e apenas lle din tempo a baixar ata o piso inferior da nosa casa, que é onde temos o comercio. Así que foron as mans dun carniceiro as que me trouxeron ó mundo e non as dun doctor; “para o caso venche sendo o mesmo”  dicia sempre meu pai.
Medrei na miña vila sendo un neno razoablemente ledo. Os meus pais eran xente normal, xente boa e sinxela que me criaron o mellor que puderon, sen traumas raros, nen proteccionismos, nen gaitas destas de agora. Hoxe en día, os cativos non levan cascos na cabeza para poder lucir os seus peiteados de deseño.
Non me engano moito se digo que tiven unha mocidade plena, na que experimentei o que tiña que experimentar sen incidencias. Non tiven problemas cos estudos, cheguei á universidade e rematei a carreira de historia da arte con solvencia. Era todo o feliz que podía. Pouco despois de rematar a carreira, coma se estivese agardando a deixarme arranxado, a papá parouselle o corazón. Daquela sentín por primeira vez unha clase de dor distinta a todas as que experimentara ate o momento. Sen dubidalo un intre, aparquei os proxectos que tiña en mente e volvín á vila a axudar a mamá na carnicería. E así, sen pretendelo, sorprendeume sentirme satisfeito entre solombos e criollos, na vila onde me criei e coa xente que, para ben ou para mal, coñezo ben. Creo que a ledicia non ten grandes pretensións, confórmase con pouco. O problema presentasé cando acadas un nivel que sintes satisfactorio. Todo o que sexa reducilo tradúcese en frustración. Se o reduces moito, a frustración e moita. Tal coma a que eu sinto nestes momentos. Pero permitídeme que prosiga un chisco máis co meu relato.
Aínda que esta puta e famosa crise estaba xa totalmente instalada na vila, na carniceria iamos aguantando o tirón como podiamos. Como é natural, deixamos de vender moita ternera e pasamos a vender máis polo, salchichas e casquería, pero dábanos para resistir. Por outra banda, saber que tiñamos o fondo de emerxencias, que o meu papá fora gardando a os poucos durante anos, aportaba unha tranquilidade importante.
Esa tranquilidade esvaeceuse no aire cando un mal día á cámara frigorífica da tenda doulle por agonizar. Chamamos de contado a o técnico, e namentres eu quedaba atendendo, mamá achegouse á sucursal a sacar cartos. Xogaríame un puñado de cochinos euros, agora que aínda teñen algo de valor, a que  sabes o que aconteceu ¿non si? Efectivamente, querido lector, atopámonos ca desagradable sorpresa de que estafaran ao meu pai. Sesenta e cinco mil setecentos euros desapareceran por arte de birlibirloque na chisteira das finanzas modernas. Naturalmente, a mamá doulle unha crise nerviosa en plena sucursal. O director do banco únicamente nos dixo que as cousas sairon así, que as inversións de risco é o que teñen. Non vou lle vou a dar a oportunidade ós defensores deste perverso sistema de especuladores de argumentar sobre se papá sabía ou non onde se metia, eu sei a verdade. Sei que o meu pai era un home bo que confiaba na xente da súa vila. Sei que o meu pai non era avaricioso nen egoista, Sei que ao meu pai o embaucaron coma ao home sen estudos que era.
Sei tamén outra cousa, isto non vai a quedar así.  

viernes, 4 de enero de 2013

Erisictón o el castigo de Demeter al primer capitalista radical



Como algunos sabéis, la mitología clásica (especialmente la griega) es una de mis debilidades desde que un profesor de instituto un poco tarado me la mostró como era: una herramienta divertidísima y fantástica que nos enseña las pasiones humanas a través de las pasiones de los dioses, o al menos así lo entiendo yo. Todos nosotros llevamos desde nuestro nacimiento rodeados de los mitos griegos más famosos. La guerra de Troya, en donde los dioses llegan a tomar parte por los dos bandos, o las hazañas de Heracles (Hércules), de Jasón o de Perseo que hemos visto en películas o series de televisión, son los mitos mas conocidos. Pero hoy os voy a contar una historia que me encontré por casualidad no hace mucho tiempo. Es la breve historia de Erisictón y la diosa Demeter.
Los mitos normalmente son eslabones de una misma cadena. Cada mito nos lleva al siguiente, y este nos puede llevar al anterior, así que para no liarnos seré muy concreto.
En una famosa ocasión Demeter se enfada con los dioses del Olimpo, así que les dice “que os den, me las piro”  y se va a la tierra y comienza a recorrer los campos de trigo.  Demeter era la diosa de la agricultura entre otras cosas (los romanos la transformaron en la diosa Ceres, de ahí los cereales) y tenía por toda Grecia pequeños bosques consagrados a ella. En estos bosques los árboles nunca se podaban y crecían libremente sin control. Es en este punto en donde entra el humano Erisictón. Este era un hombre muy rico y se podría decir que en algunos aspectos sería lo que hoy se llama un adelantado a su tiempo. Erisictón llego a unos de estos bosques de Demeter y se dijo “Si, son muy bonitos estos árboles de Demeter, pero visto uno visto todos. Lo que realmente son es valiosa madera que me servirá para montar una posada para los viajeros que pasan por este bosque, y así me hago unos dinerillos más” Si algo caracteriza a Demeter es la compresión para con los hombres, así que se transformó en anciana y fue a verlo.
-         Déjalo, Ericsitón ¿no ves que estos arboles están consagrados a  Demeter? – le dijo
-         No me importa –contestó- No tengo nada contra esa diosa, pero necesito su madera. Ademas he dejado uno, puedes sentarte delante de el y hacerle los honores a Demeter.
-         Como quieras, chato. La que avisa no es traidora.

El castigo de Demeter fue inmediato. Erisictón comenzó a tener un hambre insaciable y empezó a comérselo todo, en plan cena de navidad pero sin descanso. Todo le gustaba, pero en lugar de engordar, adelgazaba. Llegó a dejar de dormir para poder comer. Comió hasta que devoró toda su fortuna. Erisictón tenía una hija que se tuvo que hacer cargo de el. Tuvo que prostituirse para poder comprar comida para su padre, pero esto tampoco fue suficiente. Finalmente Erisictón comenzó a comerse su propio cuerpo. Pierna a pierna, brazo a brazo, hasta que solo quedó una boca que se comió sus propios labios.
Es posible que este fuese el único castigo que Demeter impuso a un hombre y que queréis que os diga, yo lo veo muy justo. Espero que no tarde mucho en castigar de nuevo.