El
terror es algo subjetivo y libre. Todas las cosas de este mundo y de cualquier
otro son susceptibles de provocarlo. La risa y el llanto pueden causar terror.
Las fiestas y los payasos, el dolor y la oscuridad, el campo abierto y los
espacios pequeños. No solo las historias de fantasmas y de horribles crímenes
gozan del privilegio de erizarnos el cabello. El auténtico, el mas
indescriptible de los temores, habita dentro de nosotros: el temor a no ser, a
desaparecer. Ese temor que te asalta a hurtadillas entre las sábanas y se
desliza entre tus pensamientos. Ese temor que te lleva a la macabra idea de
imaginarte tu propio funeral, tu velatorio, tus seres queridos desconsolados…
la muerte es el auténtico terror, nuestro Némesis invencible. Se
puede alardear de no temerla, pero, en el fondo de tus pensamientos, aunque
seas el más creyente entre los creyentes y apenas albergues dudas, solo una
cosa sabes con certeza: la muerte siempre estará ahí, aguardando su momento. Es
por eso que cuando alguien me habla de fantasmas yo siempre digo: ¡Ojalá
pudiera verlos yo! Al menos, cuando recupere el aliento, sabré que quizá la
muerte no venza siempre.
El milenarismo va a llegar
martes, 1 de octubre de 2013
miércoles, 28 de agosto de 2013
Unha historia nova
Habitualmente cando se conta unha historia, trata
sobre persoas especiais ou, cando menos, de xente do común que vive situacións
excepcionais. Esta historia podería ser distinta a todas as demais nese sentido,
pero afortunadamente non o é, porque o noso protagonista principal, aínda que
na maioría dos aspectos é coma calquer
home desta galaxia ou de calquer outra, ten unha pequena característica, que, sendo
inapreciable para o resto dos terrícolas e dos seres doutros mundos que camiñan
entre nós, para él constitue un problema co que tivo que aprender a vivir.
Descoñezo se nalgún momento da súa vida, a
ciencia médica terá unha explicación, máis aló das conxeturas, para o seu curioso
caso. Persoalmente, dubido moito que acaden unha teoría que non sexa a de
relacionar a carga estática previa á
tormenta máis brutal que se
recorda nos arredores do hospital no que naceu Ulises Roxo, con algún tipo de
alteración nerviosa. Dician as donas do lugar que esa tarde de sábado se
perderon moreas de cartos en permanentes que, en cuestión de poucos minutos,
apuntaban cara o ceo como atraídas por un imán invisible arruinador de peinados
horrendos.
Foi o pai do neno o que, co paso do tempo, chegou
a esa conclusión nunha das súas noites imsonnes. Trinta e tantos anos atras non
estaba de moda entre os pais o costume de desmaiarse ao pé das camillas das
mulleres en plena erupción de fertilidade. Dáquela a moda era chupar
cigarrillos ata que o neno nacera, así que o señor Roxo pudo comprobar nas súas
propias carnes e pelos, dende a porta exterior do hospital, o magnífico poder
da épica tormenta. Unha vez relatada esta historia ao equipo médico que levaba
o caso de Ulises, estes viron por fin unha posible relación causa-efecto e
comezaron a traballar no tema con outra perspectiva, mais con poucas esperanzas
de atopar resposta en vista das múltiples análises realizadas con resultados
perfectamente normais ao longo dos anos.
Nos dous ou tres primeiros anos da súa vida
Ulises, aparentemente, non mostrou síntoma algún que dese pistas de que o rapaz
non era como os outros nenos. Certamente, os seus propios pais non foron quen
de percatarse de nada, dado que a tan nova idade os prantos e cambios de humor
non é que sexan cousa de darlle demasiada importancia. So cando comezou a súa
estadía no xardín de infancia as primeiras pistas comezaron a aflorar.
Unha tarde, despois de recoller a Ulises na escola
e chegar ao fogar, Berta, nun ritual que se repetía ceremoniosamente dende
meses atrás, doulle ao seu fillo a merenda favorita do rapaz: bocadillo de
nocilla e un ou dous plátanos non moi maduros. Ulises era un consumidor de
plátanos abraiante, sobre todo despois de ver unha, duas e vintesete veces a
película de animación “O libro da selva”. O entusiasmo que o filme desatou na
rapaz fixo del un devorador de plátanos excelente. Tal era o placer que sentía
que incluso tarareaba as cancións do filme mentras bailoteaba torpemente pola
cociña masticando e mostrando ao mundo enteiro o contido da súa boca.
Non é de
estrañar que Berta se alarmase cando viu a Ulises chorando namentres
masticaba o seu froito favorito.
-
¿Qué
che pasou meu amor?
-
Nada
mamá –dixo Ulises entre saloucos.
-
¿ E
porqué choras?
-
Poiz
non zei –contestou enchendo a boca co último bocado de plátano.
miércoles, 24 de abril de 2013
El político no tiene quien le escriba ( ni quien le quiera, ni nada)
El
político se mosquea porque no se le quiere. Lo increpan por la calle. A él! Que
come los yogures caducados y se ducha en agua fría para ahorrar y darnos ejemplo,
lo juzgamos sin mostrar un ápice de misericordia. Con las veces que han dado la
cara por nosotros ante… eh… ante Eta, eso. Él, que ha corrido delante de los
grises en las manifestaciones antifranquistas jugándose la vida, no como ahora
que los antidisturbios pegan con porras de
corchopán y disparan moras de gominola. Cuentan que con todos los políticos
que corrieron delante de los grises se podía tapar el sol, lo que pasa es que
la violencia no era la solución, la solución era votar en las urnas por eso no
pararon hasta que llego la democracia. Cansaron tanto a Franco con su lucha que
se murió de puro de agotamiento.
-
Ah!! ¿Pero que
dice usted? ¡Demagogo! ¡Filoetarra!
Él,
que si ha negociado con los mercados ha sido en beneficio del país y no propio.
Que si se ha visto obligado a recortar ha empezado por lo más inútil, la
educación y la sanidad. ¿Para que formarse un criterio, si el criterio que vale
es el suyo? ¿Para que vivir muchos años cuando ya eres improductivo? Lo que
importa es la sostenibilidad del estado. Y la de la fe. El político se preocupa
tanto por nuestra salud espiritual que ahí si que no se pueden hacer recortes.
Al contrario.
-
La vida es
sagrada, perroflauta, nadie tiene derecho a interrumpirla.
Efectivamente,
la vida es sagrada. Los que se tiran ahora por las ventanas es por que han
vivido por encima de sus posibilidades y ahora tienen que pagar la cuenta. Si
se tiran es porque algo harían mal. ¿Qué culpa van a tener los bancos? Las
leyes son las que son. No se pueden cambiar así como así, salvo que lo exijan
los mercados o sean satánicas
-
Que fácil es
culpar de todo a los políticos.
Cierto. Esa gente noble y honorable, de gran
humildad y sabido buen gusto. Por ayudar a sus conciudadanos eran capaces de
construir un aeropuerto para poder pasear, las zonas verdes están para
recalificar Si alguna vez han tenido que
mentir remotamente ha sido por necesidad y no por gusto. Los pequeños hilillos,
las armas de destrucción masiva, los brotes verdes… Las circunstancias
difíciles exigen medidas audaces, el pueblo ha de ser consecuente con la
situación. Lo demás es demagogia castrista. (Demagogia, que gran palabra. Un
político que no use la palabra demagogia trescientas siete veces al día no
llega ni a concejal de pueblo pequeño)
-
No tergiverse ¡Nosotros
también sufrimos la crisis, caballerete!
No
lo dudo. Supongo que tal y como están las cosas los sobresueldos llegan con
menos fluidez que antaño. Menos mal que las buenas empresas de la piel de toro
siempre tienen un puesto vacante para gente tan preparada y conocedora de la
idiosincrasia propia de este país. Ofertas desinteresadas, que no tienen nada
que ver con pago de favores, para que puedan ganarse la vida dignamente después
de perder dinero dedicándose a la política.
-
Ah! Falacias,
bueno, le dejo, que tengo que votar unas
cosas en el congreso y todavía no se a que botón le tengo que dar hoy.
Cualquier diferencia con la realidad es pura coincidencia.
jueves, 28 de marzo de 2013
O novo superheroe galego de acción
“ Escúchame Amparo! Yo le pido a Dios y a los elementos mágicos del
cosmos que te den mucha fortuna y salud para ti y para los tuyos. Así lo pido y
que así se cumpla! Bendiciones, buenas noches”
Hai que foderse! “Los elementos mágicos del cosmos” Habías
de estar ti fronte a ese decorado místico-circense
se tiveses algún tipo de poder máxico. Francamente, hai xente que está nas
últimas. Que alguén se poda deixar uns cartos que lle faran boa falta, en
chamar a un tipo que se ve claramente que esta cun pé no manícomio e outro en
Ganímedes ou que é un langrán sen escrúpulos, non significa so que estea abatido.
Significa que está desesperado e que escasea dun entendemento normal, polo
tanto non é absurdo pensar que pode ser o principal culpable do seu propio
desespero. É triste pero é así. Non teño moi claro se compadecerme da
ignorancia dos demais porque esa ignorancia, esa “boa fe”, é unha das causas do
estado desta civilización. Non sei en que momento nos instalamos
maioritariamente nesta incapacidade para pensar máis aló de encher o bandullo e
posuir cousas, promovida e fomentada en maior ou menor medida polos distintos
gobernos que nos mesmos eleximos. E isto
o di un tipo que agora mesmo está as tres da madrugada tirado no sofá da súa
casa, atiborrándose conscientemente de glutamato monosódico e bebidas
gasificantes, ollando como un tarado despluma a outros tarados formando parte
deste xeito do mesmo lamentable esperpento, sendo colaborador e participante do
ridículo ao que chegamos nestes últimos lustros.
Mais non vos levedes a engano,
xente do mundo, tede confianza. Eu non vou a deixar que unhas cartas de tarot
tiradas por un friki decidan por min.
Este que vos fala a traves da escritura xa ten decidido o seu propio destino,
ou cando menos, o futuro dos seus actos. Pero, sen adiantar acontecementos, creo que antes de nada o máis axeitado é que vos
expoña brevemente algo sobre min.
Nacín hai pouco menos de corenta
anos rodeado de cadáveres, concretamente sobre uns cartóns no chan da carnicería
dos meus pais. Mamá púxose de parto súbito unha noite de lúa chea e apenas lle
din tempo a baixar ata o piso inferior da nosa casa, que é onde temos o
comercio. Así que foron as mans dun carniceiro as que me trouxeron ó mundo e
non as dun doctor; “para o caso venche
sendo o mesmo” dicia sempre meu pai.
Medrei na miña vila sendo un neno
razoablemente ledo. Os meus pais eran xente normal, xente boa e sinxela que me
criaron o mellor que puderon, sen traumas raros, nen proteccionismos, nen
gaitas destas de agora. Hoxe en día, os cativos non levan cascos na cabeza para
poder lucir os seus peiteados de deseño.
Non me engano moito se digo que
tiven unha mocidade plena, na que experimentei o que tiña que experimentar sen
incidencias. Non tiven problemas cos estudos, cheguei á universidade e rematei
a carreira de historia da arte con solvencia. Era todo o feliz que podía. Pouco
despois de rematar a carreira, coma se estivese agardando a deixarme arranxado,
a papá parouselle o corazón. Daquela sentín por primeira vez unha clase de dor
distinta a todas as que experimentara ate o momento. Sen dubidalo un intre, aparquei
os proxectos que tiña en mente e volvín á vila a axudar a mamá na carnicería. E
así, sen pretendelo, sorprendeume sentirme satisfeito entre solombos e criollos,
na vila onde me criei e coa xente que, para ben ou para mal, coñezo ben. Creo
que a ledicia non ten grandes pretensións, confórmase con pouco. O problema
presentasé cando acadas un nivel que sintes satisfactorio. Todo o que sexa
reducilo tradúcese en frustración. Se o reduces moito, a frustración e moita.
Tal coma a que eu sinto nestes momentos. Pero permitídeme que prosiga un chisco
máis co meu relato.
Aínda que esta puta e famosa crise
estaba xa totalmente instalada na vila, na carniceria iamos aguantando o tirón
como podiamos. Como é natural, deixamos de vender moita ternera e pasamos a
vender máis polo, salchichas e casquería, pero dábanos para resistir. Por outra
banda, saber que tiñamos o fondo de emerxencias, que o meu papá fora gardando a
os poucos durante anos, aportaba unha tranquilidade importante.
Esa tranquilidade esvaeceuse no
aire cando un mal día á cámara frigorífica da tenda doulle por agonizar.
Chamamos de contado a o técnico, e namentres eu quedaba atendendo, mamá
achegouse á sucursal a sacar cartos. Xogaríame un puñado de cochinos euros,
agora que aínda teñen algo de valor, a que
sabes o que aconteceu ¿non si? Efectivamente, querido lector, atopámonos
ca desagradable sorpresa de que estafaran ao meu pai. Sesenta e cinco mil
setecentos euros desapareceran por arte de birlibirloque na chisteira das
finanzas modernas. Naturalmente, a mamá doulle unha crise nerviosa en plena
sucursal. O director do banco únicamente nos dixo que as cousas sairon así, que
as inversións de risco é o que teñen. Non vou lle vou a dar a oportunidade ós
defensores deste perverso sistema de especuladores de argumentar sobre se papá
sabía ou non onde se metia, eu sei a verdade. Sei que o meu pai era un home bo
que confiaba na xente da súa vila. Sei que o meu pai non era avaricioso nen
egoista, Sei que ao meu pai o embaucaron coma ao home sen estudos que era.
Sei tamén outra cousa, isto non
vai a quedar así.
viernes, 4 de enero de 2013
Erisictón o el castigo de Demeter al primer capitalista radical
Como algunos sabéis, la mitología
clásica (especialmente la griega) es una de mis debilidades desde que un
profesor de instituto un poco tarado me la mostró como era: una herramienta
divertidísima y fantástica que nos enseña las pasiones humanas a través de las
pasiones de los dioses, o al menos así lo entiendo yo. Todos nosotros llevamos
desde nuestro nacimiento rodeados de los mitos griegos más famosos. La guerra
de Troya, en donde los dioses llegan a tomar parte por los dos bandos, o las
hazañas de Heracles (Hércules), de Jasón o de Perseo que hemos visto en películas
o series de televisión, son los mitos mas conocidos. Pero hoy os voy a contar
una historia que me encontré por casualidad no hace mucho tiempo. Es la breve historia
de Erisictón y la diosa Demeter.
Los mitos normalmente son
eslabones de una misma cadena. Cada mito nos lleva al siguiente, y este nos
puede llevar al anterior, así que para no liarnos seré muy concreto.
En una famosa ocasión Demeter se
enfada con los dioses del Olimpo, así que les dice “que os den, me las piro” y
se va a la tierra y comienza a recorrer los campos de trigo. Demeter era la diosa de la agricultura entre
otras cosas (los romanos la transformaron en la diosa Ceres, de ahí los
cereales) y tenía por toda Grecia pequeños bosques consagrados a ella. En estos
bosques los árboles nunca se podaban y crecían libremente sin control. Es en
este punto en donde entra el humano Erisictón. Este era un hombre muy rico y se
podría decir que en algunos aspectos sería lo que hoy se llama un adelantado a su
tiempo. Erisictón llego a unos de estos bosques de Demeter y se dijo “Si, son muy bonitos estos árboles de
Demeter, pero visto uno visto todos. Lo que realmente son es valiosa madera que
me servirá para montar una posada para los viajeros que pasan por este bosque,
y así me hago unos dinerillos más” Si algo caracteriza a Demeter es la compresión
para con los hombres, así que se transformó en anciana y fue a verlo.
-
Déjalo, Ericsitón ¿no ves que estos arboles están
consagrados a Demeter? – le dijo
-
No me importa –contestó- No tengo nada contra esa
diosa, pero necesito su madera. Ademas he dejado uno, puedes sentarte delante
de el y hacerle los honores a Demeter.
-
Como quieras, chato. La que avisa no es traidora.
El castigo de Demeter fue inmediato.
Erisictón comenzó a tener un hambre insaciable y empezó a comérselo todo, en
plan cena de navidad pero sin descanso. Todo le gustaba, pero en lugar de
engordar, adelgazaba. Llegó a dejar de dormir para poder comer. Comió hasta que
devoró toda su fortuna. Erisictón tenía una hija que se tuvo que hacer cargo de
el. Tuvo que prostituirse para poder comprar comida para su padre, pero esto
tampoco fue suficiente. Finalmente Erisictón comenzó a comerse su propio
cuerpo. Pierna a pierna, brazo a brazo, hasta que solo quedó una boca que se
comió sus propios labios.
Es posible que este fuese el único
castigo que Demeter impuso a un hombre y que queréis que os diga, yo lo veo muy
justo. Espero que no tarde mucho en castigar de nuevo.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)